Niet alleen in de leraarskamer van vele Vlaamse scholen kan je het horen, maar ook in de media lees je de laatste jaren steeds vaker dat leerlingen/studenten niet meer foutloos kunnen schrijven. Maar wat bedoelt men dan met schrijven: stellen of spellen? Schrijfvaardigheid is immers veel ruimer dan spelling alleen, hoewel leerkrachten/docenten op dit laatste graag focussen en dat is niet verwonderlijk. Spelling is het koekoeksei in het nest van schrijfvaardigheid.
Wat spelling betreft gaat het hierbij om een dubbele boodschap:
• vroeger was de spellingvaardigheid van de leerlingen/studenten veel beter;
• in het onderwijs besteden leerkrachten/docenten Nederlands veel te weinig tijd aan spelling.
Dit heeft te maken met een koerswijziging in het verleden: ‘Het gaat niet om de verpakking (lees: spelling), maar om de boodschap; als die maar duidelijk is.’ Schrijven is inderdaad veel meer dan spelling alleen en in deze workshop willen we de spellingproblematiek verruimen met de aandacht voor schrijfvaardigheidsonderwijs. De ontwikkeling van schrijfvaardigheid loopt parallel met de ontwikkeling van essentiële cognitieve competenties. ‘Ze kunnen niet meer schrijven’ klagen leerkrachten/docenten. ‘Kunnen ze wel denken?’ is de logische wedervraag.
In deze sessie bespreken we het schrijfonderwijs in Vlaanderen in lagere en secundaire scholen, maar ook in het hoger onderwijs. We hebben het ook over de recente maatschappelijke ontwikkelingen die mogelijk invloed hebben op het schrijfonderwijs. We formuleren voorstellen en aanbevelingen. Doelgroep: leerkrachten secundair onderwijs en docenten hoger onderwijs.
