Er zijn heel wat problemen of liever uitdagingen waar we vandaag geen oplossing of antwoord voor hebben. De reden hiervoor is dat onze denkkaders opgebouwd zijn met dezelfde elementen die ook het probleem vormen. Einstein zei dit al “ we cannot solve problems by using the same kind of thinking we used when we created them “.
De scenariomethode is al langer ingeburgerd in het bedrijfsleven als een manier om vat te krijgen op een onzekere toekomst. Het idee is dat het analyseren van diverse ontwikkelingen en trends om deze vervolgens uit te zetten in diverse scenario’s, beslissingnemers beter in staat moet stellen om de consequenties van elk scenario te zien en bijgevolg vandaag betere beslissingen te kunnen nemen. De scenariomethode is er dan ook op gericht om bestaande denkkaders zoveel mogelijk op te rekken of waar mogelijk te verlaten.
Het ontwikkelen van toekomstscenario’s is bij uitstek een collectief leer – en kennisproductief proces waarbij impliciete kennis van individuen wordt geëxpliciteerd om deze vervolgens te verbinden met expliciete kennis om deze uiteindelijk weer te integreren in een nieuw collectief maar ook individueel denkkader.
In die zin gaat het om een spiraal van kenniscreatie waarbij een groep deelnemers steeds dichter komt bij de kern waar het zoeken op gericht is.
Het effect van dit proces op het ‘collectief’ is dat er gemeenschappelijke beelden ontstaan over de onzekere toekomst en dus een gemeenschappelijke basis die toelaat om gemakkelijker te beslissen.
Daarnaast is er een niet te onderschatten individueel effect op het verruimen van de mentale modellen van de deelnemers. Het doorlopen van een scenarioproces brengt de betrokkene niet alleen dichter bij de kern van het vraagstuk waarvoor scenario’s worden ontwikkeld maar ook dichter bij zijn persoonlijke kern.
